παραθυρεοειδής αδένας

Νόσος Graves: Υπάρχει κίνδυνος από τη θυρεοειδεκτομή;

Ελάχιστες είναι οι πιθανότητες των ηλικιωμένων που υποβάλλονται σε αφαίρεση του θυρεοειδούς λόγω της νόσου Graves να εμφανίσουν μόνιμο υποπαραθυρεοειδισμό, σύμφωνα με μια μελέτη που παρουσιάστηκε πριν από μερικές ημέρες στο 90ο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Θυρεοειδούς. Απαραίτητη προϋπόθεση, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι η θυρεοειδεκτομή να πραγματοποιείται από έμπειρο χειρουργό του συγκεκριμένου αδένα. Τα ευρήματα αυτά κατευνάζουν τις ανησυχίες σχετικά με την επιπλοκή και επιτρέπει στους κλινικούς ιατρούς

Παθήσεις των παραθυρεοειδών αδένων και χειρουργική αντιμετώπιση

Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι μια πάθηση που προσβάλει έναν ή περισσότερους παραθυρεοειδείς αδένες, προκαλώντας υπερέκκριση της ορμόνης τους (PTH). Όπως εξηγεί ο κ. Δημήτριος Γιάλβαλης, Γενικός Χειρουργός και εξειδικευμένος Χειρουργός Ενδοκρινών Αδένων, Επιστημονικός συνεργάτης Ενδοκρινικής Χειρουργικής Metropolitan General, η πάθηση αυτή μπορεί να προκληθεί λόγω: καλοήθους όγκου ενός παραθυρεοειδούς που καλείται αδένωμα (85%) καλοήθους υπερπλασίας όλων των παραθυρεοειδών αδένων (15%) παραθυρεοειδικό καρκίνο (<1%) Σπάνια σε Σύνδρομο Πολλαπλής Ενδοκρινής Νεοπλασίας (MEN 1 και MEN 2a),

Οστεοπόρωση: Πότε μια επέμβαση μπορεί να αναδομήσει τα οστά;

Πολλαπλά προβλήματα στην υγεία μπορεί να φέρει η δυσλειτουργία των παραθυρεοειδών αδένων. Ένα από αυτά είναι η οστεοπόρωση, η οποία αποτελεί ένδειξη για παραθυρεοειδεκτομή, δηλαδή για χειρουργική αφαίρεση εκείνου του αδένα (ή των αδένων) που δεν λειτουργεί φυσιολογικά, προκειμένου να απαλλαγεί ο ασθενής από τη μεταβολική νόσο των οστών. Έχει βρεθεί από μελέτες ότι η εγχείρηση αυτή βελτιώνει την οστική πυκνότητα είτε ακολουθείται από φαρμακευτική αγωγή είτε όχι. Όπως μας